Ondertussen zijn we meer dan een week later en is het morgen exact een week geleden dat je naar huis trok met je fiere ouders. Je bent het blijkbaar toch al heel gewoon, liggend op de zetel, je “tukje” doen.
Soms lig je zo vredig te slapen, en als we dan eventjes bij je liggen, dan zijn je grimassen ook wel leuk om te mogen aanschouwen.
Het is waar wat ze zeggen, je bent een wonder.